زمان زود می گذرد و اینها همه از ذهنمان پاک می شود . تنها خودم می مانم و خودم و بیابانهای سکوت که نجوای درون راه ورودی به آن ندارد . راه می افتم و در جست و جوی مسیری بلکه خلاصی پیدا کنم یا از خودم یا از سکوت . اما هر چه می روم انگار که در شنهای روان ، بیابان دست و پا میزنم و در آن سریع تر فرو می روم  که سرنوشتی ست ... CHOm:) + نوشته شده در  یازدهم مرداد ۱۳۹۶ساعت 16:35  توسط HØM¢  |